 Pasywne układy RFID nie posiadają własnego źródla zasilania. Sygnał czytnika wystarcza do chwilowego zasilenia zintegrowanego układu CMOS i odesłania odpowiedzi. Antena w takim układzie musi być zaprojektowana tak aby mogła odczytywać oraz wysyłać sygnał jednocześnie a czip zawiera stałe dane najczęściej używając zapisywanej pamięci typu EEPROM. Skuteczność pasywnych układów mieści się między 10 centymetrami a paroma metrami w zależności od wykorzystanej częstotliwości i typu/rozmiaru anteny. Ze względu na brak własnego źródła zasilania układy pasywne mogą być bardzo małe umożliwiając tym samym umieszczenie ich np. w naklejce lub pod skórą. Dla przykładu w 2006 roku firma Hitachi Ltd. zaprezentowała układ pasywny mierzący zaledwie 0.15x0.15mm o grubości 7.5 mikrometra (wymiary bez anteny) którego zasięg to około 30cm, czip ten potrafi przesłać 128bitowy, unikalny i niezmienny klucz zakodowany w procesie produkcji. Natomiast w 2007 roku firma ta zaprezentowała jeszcze mniejszy układ mierzący 0.05x0.05mm i cienki na tyle, że można go umieścić w arkuszu papieru. Największy problem układów RFID to wymagana antena która jest nawet 80 razy większa od samego czipa. Układy takie są tanie w produkcji dzięki czemu cieszą się popularnością prawie dorównującą kodom kreskowym .
|
